zondag 19 februari 2017

Een premiersdebat zonder de VVD



Geert Wilders en Mark Rutte zullen volgende week zondag om 21.00 uur voor de buis zitten. RTL zendt dan het premiersdebat uit en de lijsttrekkers van de twee grootste partijen in de peilingen hebben besloten niet mee te doen.

Na de afzegging van beide heren besloot RTL het debat te schrappen om later op die beslissing terug te komen en de lijsttrekkers van CDA, D66, Groen Links, SP en PvdA uit te nodigen.

Geert Wilders zal het wel prima vinden. In zo’n debat is er voor hem toch weinig te winnen, hij moet het vooral hebben van zijn ongenuanceerde teksten op Twitter. Maar Mark Rutte zal zich nog wel eens achter de oren krabben over deze strategische blunder. Het blijft immers wel het premiersdebat en met hangende pootjes vragen of hij toch mee mag doen gaat niet gebeuren.

Een premiersdebat zonder de VVD.

In de peiling van vandaag staan de vijf partijen die wel mee doen samen op 71 zetels. Ik verwacht dat dit aantal na het premiersdebat verder zal groeien en dat één van de vijf wél aanwezige lijsttrekkers premier zal worden. Als je dus al strategisch wil stemmen doe het dan op één van deze vijf partijen.

Jesse Klaver heeft ambities met Groen Links en vandaag vertelde hij in Buitenhof dat hij er alles aan zal doen om te zorgen dat er een progressief kabinet komt.
De kritische opmerkingen van PvdA-minister Jeroen Dijsselbloem deden hem niet zo veel. “Het zal allemaal wel, na 15 maart is dat allemaal vergeten en vergeven".

Na het premiersdebat wordt alles anders en zullen er grote veranderingen plaats gaan vinden. Groen Links zou zo maar eens de grootste partij kunnen worden.

Mijn stem op 15 maart gaat naar Lodewijk Asscher. Een strategische stem. Hij zou een geweldige premier zijn, maar ook niet misstaan als minister in het eerste kabinet Klaver.


Samen vooruit.


Dit is mijn tweede column over de naderende verkiezingen. Eerder schreef ik "Een goede grap"

vrijdag 17 februari 2017

Een goede grap


Op 19 november ontving ik Lodewijk Asscher in een zaaltje in Den Bosch. Asscher was verwikkeld in een lijsttrekkersstrijd binnen de PvdA en er waren zo’n 50 aanwezigen, voornamelijk leden. Ik mocht de bijeenkomst aan elkaar praten en ook een paar vragen stellen.

Wat me opviel was dat Lodewijk een ontspannen indruk maakte en erg makkelijk zijn verhaal vertelde. Nou ben ik natuurlijk geen kritische journalist maar een partijgenoot dus dat scheelt.

Dergelijke bijeenkomsten zijn voor politici goede bijeenkomsten om warm te draaien voor de echte campagne. Je kunt eens een grap uitproberen en kijken hoe de mensen reageren.

Ik stelde uiteraard een vraag over progressieve samenwerking, een persoonlijk stokpaardje van mij en Asscher pareerde de vraag met een goede grap. Althans dat vond hij zelf en ik eigenlijk ook wel, maar niemand moest echt lachen.

“Nou, dit werkt dus niet” zei Lodewijk en hij ging verder met zijn verhaal.

Een maand daarvoor had Jesse Klaver, lijsttrekker van Groen Links, de knuppel weer eens in het hoenderhok gegooid en een oproep gedaan voor linkse samenwerking. Onze toenmalige partijleider Diederik Samsom reageerde wat geagiteerd en het NRC verzuchtte een dag later dat linkse partijen die samen optrekken een utopie zal blijven. Het Parool repte zelfs van een ruzie op links.

Asscher won de lijsttrekkersstrijd met de leus “samen vooruit” en in januari probeerde hij het balletje van linkse samenwerking maar weer eens op te gooien.

In het AD zei hij dat veel mensen onzekerheid voelen op de arbeidsmarkt en dat je dat niet wegneemt door op links te hakketakken. En de Volkskrant schreef zelfs dat de progressieve partijen voorzichtig aan een regeerakkoord werken.

Inmiddels is het al bijna maart. De verkiezingen komen dichterbij en Wilders en Rutte laten het RTL-debat op 26 februari aan zich voorbijgaan. Het wordt nu eigenlijk een links onderonsje en CDA en D66 mogen ook meedoen.

Een prima podium lijkt me om de grap die op 19 november in Den Bosch maar lauw werd ontvangen nogmaals te proberen.

“Want met linkse samenwerking is het net als met pubers en seks” zei Lodewijk. “Je kunt er heel lang over praten maar het doen is vele malen leuker”.

Samen vooruit.




vrijdag 3 februari 2017

Verlangen naar de Vliehors


Als topografie je ding is en je iemand bent die graag wegdroomt boven een atlas, dan zijn er op deze wereld veel plekken om naar te verlangen.

De Vliehors is zo’n plek. Ik ben er nog nooit geweest.

Een hors is volgens het woordenboek een zandplaat in zee die met vloed bijna geheel onderloopt, maar de Vliehors is wel wat groter dan een zandplaat. Het is een uitgestrekt natuurgebied in het westen van Vlieland en telt zo’n 24 vierkante kilometer. De zandvlakte wordt ook wel de Sahara van het Noorden genoemd. Het gebied is voor een groot gedeelte in gebruik als militair oefenterrein, maar je kunt er wel komen.

Vanuit Oost-Vlieland kun je er met de Vliehors-express naar toe. Dit is een toeristentruck die met zeer speciale banden blijkt te rijden. Wanneer er over het zand wordt gereden, verschijnt er een gedicht in het zand.

Vanuit Texel kun je met het Waddenveer de Vriendschap op de Vliehors komen. Deze vaart alleen in de zomermaanden een paar keer per week.

In 2009 stond ik aan de rand van de Vliehors. Samen met Stijn en Josse was ik over de afsluitdijk naar Harlingen gefietst en daarvandaan met de boot naar Vlieland gevaren. Op de laatste dag van ons verblijf op het eiland fietsten we zo ver mogelijk naar het Westen tot we op de rand van de Vliehors stonden. Het waaide hard die dag.




Vorige week was ik weer vlakbij de Vliehors. Op Texel wandelde ik in twee dagen van zuid naar noord, van de boot naar de vuurtoren zeg maar. Vlak voor de vuurtoren zag ik de Vliehors ook echt liggen. Een gele streep in de verte, uitgelicht door een klein beetje zon. Ik voelde de opwinding in mijn buik.

’s-Avonds in het café in De Cocksdorp deed ik wat navraag, maar al snel kwam ik tot de conclusie dat een overtocht er echt niet inzat in deze tijd van het jaar.

De volgende dag wandelde ik weer terug naar de boot en bedacht ik waar mijn verlangen naar de Vliehors vandaan komt, want hoe kun je verlangen naar een plek waar je nog nooit ben geweest?

Het verlangen naar de Vliehors is een verlangen naar lege vlaktes en vergezichten, maar daarmee ook naar ruimte, rust en bovenal helderheid.


Ik blijf dus nog even verlangen naar de Vliehors.

Luister ook naar Terug en lees Aardrijkskunde







Terug

Opeens ben je de weg kwijt
Draaien met de kaart maar niets wat je herkent
Een jungle heeft geen paden
En je zult vallen als je rent 

Terug
Je wilt terug
Naar een plek waar je nooit bent geweest
Terug naar de wereld
En daarmee verder terug 





Aardrijkskunde

Een mooi gedicht van Cees Buddingh'



'k Was al heel jong verzot op aardrijkskunde.
Ik vond niets mooier dan wanneer we op school
een kaartje moesten tekenen en inkleuren:
blauw voor het water, groen voor het laagveen.

En later kreeg je zelf je eigen atlas.
Nooit heb 'k een boek met zoveel zorg gekaft.
Ik kon er uren over zitten dromen,
tot 't klokje van gehoorzaamheid weer sloeg.

Heel de aarde leek één fonkelend wonderrijk:
Tibet. De Andes. Het Zuidpoolgebied.
Tasmanië. Vuurland. Afrika vooral.

Onmetelijk. Oneindig. Iedere naam
was pure poëzie. Wat ben ik blij
dat er toen nog geen televisie was. 


C. Buddingh' (1918-1985)

zaterdag 7 januari 2017

Mijn vriend Mohammed

In memoriam: Mohammed Raghed

De reisorganisatie waar ik voor werkte deed goede zaken. In het hoogseizoen waren er soms wel zes groepen tegelijkertijd in het land. Er waren dan ook zes reisleiders actief en ik was één van hen.

Ik zou in april 1990 de eerste reis van het seizoen gaan begeleiden. Samen met de eerste groep zou ik naar Cairo vliegen en een paar dagen daarvoor had ik een afspraak op het kantoor in Hillegom. Daar hoorde ik dat we dit jaar niet meer zouden samenwerken met onze vertrouwde agent. De concurrentie was enorm en er werden nu zaken gedaan met een bedrijf waar een betere deal mee was gesloten. Een lokaal agentschap heb je hard nodig in zo’n land, de treinkaartjes worden voor je geserveerd, de excursies worden geregeld en er is altijd een “transferman”, die met een speciaal luchthavenpasje de groep al bij de gate kan verwelkomen en snel door de douane kan loodsen.

Toen ik het vliegtuig uitliep zag ik gelijk een aantal bekende jongens met wie ik vorig jaar zo amicaal was. We begroetten elkaar, maar ze stonden daar vandaag niet om mij op te halen en op dat moment zag ik Mohammed, hij stond een beetje apart en hield een bordje met de naam van ons bedrijf in de lucht. Ik kreeg een ferme handdruk en keek hem eens goed aan. Een grote vent, fors gebouwd, wat kalend en een paar jaar ouder dan ik. Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd.

In de bus naar het hotel vertelde ik mijn welkomstverhaal. Mohammed reed ook mee, hij sprak een paar woorden Nederlands en lag gelijk goed bij een aantal dames in groep. Na aankomst in het hotel dronken we samen nog een kopje thee en vertelde hij me dat hij me morgenochtend vroeg op zou halen voor de piramide-excursie. Daarna zouden wij even samen naar de directeur gaan, Mister Osama.

Ik voelde nog wat weerstand naar onze nieuwe samenwerkingspartner en Mister Osama nam die niet weg. “We are very proud to work with you and we think we can learn a lot from you, this is our first trip with your company and you will be accompanied by Mohammed the next three weeks.”

Daar zat ik op te wachten. Ik ben graag eigen baas en nu zat ik opeens met een Egyptische collega opgescheept. Maar het wende snel. Mohammed zat vol sterke verhalen, hij had jaren als steward op de nachttrein gewerkt en de lakens gedeeld met veel Engelse dames. Ook had hij een Nederlandse vriendin gehad en een jaar in Almere gewoond. We gingen vaak samen eten, hij bracht me op plekken waar ik nog nooit was geweest en onze gesprekken werden langzamerhand wat serieuzer. Mohamed was eigenlijk nooit echt gelukkig geweest in de liefde. Hij vertelde over zijn moeder die het niet meer uit hield bij zijn vader, ze ging werken in een chique supermarkt in een buitenwijk van Cairo. Daar had ze kennis gekregen aan een Nederlandse expat en nu woonde ze in Nederland. Zijn vader leidde inmiddels een teruggetrokken bestaan en kwam zijn flat nooit uit. Zijn broer liet zijn baard groeien en was diepgelovig worden.

Mohammed dronk gewoon een biertje mee, maakte lol met de meiden in de groep en bleef het zweet van zijn voorhoofd vegen. Regelmatig moest hij even langs de apotheek want hij had hoofdpijn en af en toe vroeg hij me of hij wat geld mocht lenen. Ik wist ook wel dat “ik betaal het je een keer terug” hooguit een intentie was, maar ik verdiende genoeg en Mohammed had mij verteld hoe hoog zijn maandsalaris was.



Dat seizoen kwam ik Mohammed nog regelmatig tegen. Je kon dat jaar bij onze reisorganisatie ook een individuele rondreis boeken, maar soms had je wel 20 “indiviuals” op één aankomstdatum en in feite was dat dan ook een groep. Mohammed begeleidde die mensen dan.

Toen viel Saddam Hoessein Koeweit binnen en begon de golfoorlog. In 1991 was er niet veel werk meer en na twee seizoenen in Egypte probeerde ik om elders aan de slag te komen. Rond de jaarwisseling kon ik nog wel een kerstreis begeleiden voor een andere reisorganisatie. Uiteraard sprak ik af met Mohammed, Hij werkte niet meer in de toeristenbranche en was inmiddels manager van een Egyptische zanger. Ik ben nog een keer met Mohammed, de zanger en de band op stap geweest. In een volgeladen minibusje, de tabla en de citar waren ook aan boord, scheurden we door nachtelijk Cairo van nachtclub naar nachtclub. “Ze zeggen dat het steeds drukker wordt in de stad, maar tegenwoordig slaap ik overdag.”

Hij kwam me de avond voor de terugreis opzoeken. We dronken wat in de hotelbar, er was geen verwarming en ik had het ronduit koud. Mohammed bleef maar met zijn zakdoek in de weer. Toen ik goed naar hem keek, zag ik niet alleen dat hij continu zweette, maar ook een heel opgeblazen gezicht had.

In het voorjaar van 1992 solliciteerde ik bij een Midden-Oosten-specialist in Amsterdam. Ik kon daar als productmanager Egypte aan de slag. Na het reisleiderschap en een baantje in een hotel, was dit mijn eerste echte baan in de toeristenbranche. Ik was als een kind zo blij.

Natuurlijk wilde ik het goede nieuws met Mohammed delen dus ik belde die avond naar Egypte.  Ik kreeg zijn vader aan de lijn, die gaf de hoorn aan zijn zoon en ik dacht nog “Goh, nu heb ik dus een fundamentalist aan de telefoon.” De broer van Mohammed, ik geloof dat hij Chaled heette, sprak verbazingwekkend goed Engels en vertelde mij dat Mohammed enige weken daarvoor plotseling was overleden aan een hartaanval.


Toen ik later dat jaar voor mijn nieuwe werkgever op inkoopreis mocht naar Cairo ben ik nog een keer naar het kantoor van Mister Osama gegaan. Daar hoorde ik wat ik diep van binnen eigenlijk wel wist, maar nooit had durven erkennen. Mohammed was de laatste jaren van zijn leven verslaafd aan amfetamine. 

Dit was het vijfde en voorlopig laatste verhaal van een serie verhalen over mijn reisleiderstijd in Egypte. Eerdere verhalen uit deze serie:

1. Vierduizend Amerikaanse Dollars

2. Kamer 619

3. Rechtsaf

4. Makkelijk verdiend




Makkelijk verdiend

Toen ik als reisleider in Egypte werkte ontving ik een klein salaris. Ik meen dat het ging om een bedrag van 38 gulden per dag. Maar het geld werd na iedere reis gestort op mijn bankrekening in Nederland en hoefde ik nooit aan te spreken. Als ik dan na een paar maanden thuiskwam had ik toch een aardig bedrag bij elkaar gespaard.  

Ik kon immers goed leven van alles wat ik bijverdiende. Om iedere avond met de volledige groep naar een restaurant te gaan vond ik wat te veel van het goede, daarom gaf ik tips waar mensen zelf konden gaan dineren. En als ik dan toch een keer uit ging eten met de hele groep reserveerde ik natuurlijk in een restaurant waar de reisleider na afloop een envelopje mee kreeg. Voor optionele excursies zoals een ezeltocht in Luxor, een snorkeltrip in Hurghada of een jeepsafari in de Sinaï-woestijn kreeg ik ook een flinke commissie, dus het was de kunst om deze excursies zo aan te prijzen dat iedereen meeging.


Maar ook souvenirs vormden een bron van inkomsten. Iedere toerist die naar Egypte gaat wil iets tastbaars mee naar huis nemen. Papyrus, Alabaster, Saffraan, parfum, waterpijpen, theekopjes. Het aanbod was enorm.

Steeds als er een nieuwe groep aankwam waarschuwde ik de mensen al in de bus op weg naar het eerste hotel voor opdringerige verkopers en dat ze vooral goed af moesten dingen. Ook vertelde ik dat men goed uit moest kijken waar men naar toe ging, er werd veel troep verkocht. "Op de eerste dag tijdens de excursie naar de piramides brengen we een bezoek aan een papyrus-instituut. Daar hebben ze goed spul, daar kunt u op vertrouwen." Dat de reisleider ook een percentage kreeg van de omzet vertelde ik uiteraard niet. Wel vertelde ik aan het begin van iedere reis dat ze voor goud en zilver nog even geduld moesten hebben en beter konden wachten tot in Luxor.

Nederlandse toeristen moet je niet te veel pushen en vooral het gevoel geven dat ze zelf de regie hebben. Aan die hele goud- en zilverhandel moest ik dus niet te veel woorden vuil maken had ik geleerd, maar wel precies genoeg zodat de mensen hun boodschappen zouden gaan doen in de winkel die mij 30% commissie had beloofd.



In Luxor zijn er honderden winkels en als we daar aankwamen vertelde ik eerlijk dat ik zelf absoluut geen verstand had van goud en zilver en het moeilijk zou vinden een keuze te maken. Maar ik vertelde ook dat als je het hotel uitliep, linksaf ging en daarna de tweede straat rechts nam, dat je dan bij de Farouk Bazaar kwam, dat dat aardige jongens waren, dat iedereen daar altijd erg enthousiast over was en dat een collega van mij, die er wel verstand van had, me had verzekerd dat de kwaliteit daar goed was.

We verbleven meestal vier nachten in Luxor, er was de nodige vrije tijd en bijna iedereen vond zijn weg naar de Farouk Bazaar. De jongens die daar werkten hadden een uitgekiende werkwijze, ze wisten ook wel hoe je met Nederlanders om moest gaan. Ze boden de mensen een kopje thee aan, toonden belangstelling voor hun reis en vroegen hen in welk hotel ze verbleven en met welke touroperator en reisleider ze op reis waren. Op die manier konden ze de verkopen aan mij koppelen.

Op de laatste dag van ons verblijf in Luxor als de groep naar de “Sound&Light-show” was wandelde ik altijd even naar de Farouk Bazaar. Ik zat daar een kwartiertje, dronk een kopje thee en vertelde wanneer ik weer in Luxor zou zijn. Die datum werd in de agenda genoteerd en vervolgens kwam er een bruine enveloppe tevoorschijn. Pas in het hotel durfde ik deze open te maken. De ene keer zat er wat meer in dan de andere keer, maar het was meestal meer dan genoeg om weer een paar weken luxe van te leven.


Eerdere verhalen uit deze serie:

Rechtsaf


Kamer 619

Vierduizend Amerikaanse Dollars