woensdag 6 juni 2018

Vertrouwen



Vorige week zei Freek de Jonge iets moois over vertrouwen. Het was in een interview met de Volkskrant en zijn filosofie dat alles begint met vertrouwen spreekt mij erg aan.

Hij gaat uit van de drie pijlers vertrouwen, discipline en concentratie. Als je die drie dingen op orde hebt, dan komt het goed.

Dat is ook mijn stellige overtuiging. Alles begint met vertrouwen. Als het vertrouwen er niet is dan ontbreken de discipline en concentratie ook. Vertrouwen is voorwaardelijk.

Als je zoals ik heel veel luistert en praat met kwetsbare mensen over hun ontwikkeling, over hun kansen, over hun frustraties, over hun onmacht en over hun boosheid, dan kom je automatisch ook te praten over vertrouwen.

Het maakt mezelf ook kwetsbaar en soms maakt het wel eens dat ik andere mensen in het systeem waarin ik werk niet meer vertrouw en dat vind ik geen fijn gevoel. Het maakt soms dat je tegenover anderen komt te staan en dat terwijl we het toch samen moeten doen op deze wereld.

Freek de Jonge: "Gisteren ging het op tv over kinderen en pesten. En dan hoor ik het woord zelfvertrouwen. Maar dat is een onhanteerbaar begrip. Vertrouwen in jezelf en in een ander verschilt niet van elkaar, dat is één ding. Je hebt zelfvertrouwen doordat je de ander vertrouwt, maar ook doordat de ander jou vertrouwt. Pesten is een typisch gevolg van een gebrek aan vertrouwen, zowel bij de pester als de gepeste.”

Deze alinea heeft mij de afgelopen week bezig gehouden en dan vooral het vetgedrukte zinnetje. Ik heb het meerdere malen gelezen en het is voor mij een groot inzicht, dat het één ding is. Iets dat ik eigenlijk wel wist, maar het kon geen kwaad het nog een keer zwart op wit te lezen.

Ik kijk met vertrouwen naar de wereld. En met mijn discipline en concentratie komt het dan ook weer goed.


vrijdag 1 juni 2018

Een mooi gedicht


De zon
(Oudendijk)

De zon maakt mijn gedachten zacht.
Hij nestelt zich tevreden tussen mijn ogen.
Zo herinnert zich mijn lichaam rust.

Nu passen alle rimpels op het water,
stelt elk gespitst geluid gerust.
De zon maakt mijn gedachten zacht.

Nu brengt de wind van ver bericht
en ben ik mij van mij bewust,
zo herinnert zich mijn lichaam rust.

Nu vreest geen angst voor later,
ik ben hier die ik zelf bedacht.
De zon maakt mijn gedachten zacht.

Nu is de stilstand vrij en veilig,
Wordt achterdocht achtergelaten,
is er geen moeten om te mogen.

De zon maakt mijn gedachten zacht,
Hij nestelt zich vredig tussen mijn ogen.

Bram Vermeulen

zondag 15 april 2018

Kompas


De afgelopen maanden heb ik veel en hard gewerkt en dat is niet heel slim als je nog maar iets meer dan een jaar geleden een tijdje bent uitgevallen met een burn-out. Een burn-out die als een sluipmoordenaar toesloeg omdat ik te veel van mezelf had gevraagd en niet duidelijk was in het aangeven van mijn grenzen.

Ik ben iemand die heel veel aankan en dus ook veel werk kan verzetten. Ik doe dat met een zekere gedrevenheid.

Begrijp me niet verkeerd; er is niks mis met gedrevenheid, maar de overtreffende trap van gedrevenheid is verbetenheid en als je je te veel in de dingen gaat vastbijten en je te betrokken voelt, dan verdwijnt de ontspanning in je doen en laten.

Ik doe graag verschillende dingen. Ik ben iemand die zich snel verveelt en afwisseling is belangrijk voor mij. Ook heb ik altijd een vrij duidelijk beeld van hoe ik denk dat het zou moeten zijn. Ik bedenk dat met mijn hoofd. Daarbij word ik geholpen door mijn innerlijk kompas.

Maar als ik me te druk maak en me te veel ga vastbijten dan verdwijnt daarmee ook mijn scherpe blik en dus ook de blik op dat innerlijk kompas. Ook voel ik het in mijn lichaam, ik kan het in mijn hoofd nog zo goed bedacht hebben, maar de balans tussen lichaam en geest is dan zoek. Ik ga krommer lopen en word stijf en stram.

De afgelopen maanden zocht ik wat houvast in allerhande citaten. Deze gebruikte ik dan bijvoorbeeld in stukjes die ik schreef. Ik kreeg er best veel reacties op en die reacties steunden mij, maar in feite waren het natuurlijk gewoon dingen die ik tegen mezelf zei.

Ook gebruikte ik regelmatig tegeltjeswijsheden. Ik had het nodig omdat ik het zelf niet zo goed meer wist.

En toch ga ik altijd vastberaden door. Vastberaden en rustig aan de buitenkant en daardoor is meestal niet te zien dat ik soms ook onzeker ben.

Maar nu voel ik mezelf weer fitter worden en daarmee voel ik ook dat die onzekerheid weer naar de achtergrond verdwijnt. Die onzekerheid mag best weer een tijdje op de achtergrond blijven, maar hoeft niet helemaal te verdwijnen. Het is niet erg om soms te twijfelen en onzeker te zijn. 

Misschien is de route niet altijd duidelijk, maar als je kompas goed staat afgesteld komt het heus goed.

En ik moet niet vergeten rechtop te staan!