zaterdag 15 december 2018

Brandweerman





In de sportschool vroeg iemand mij wat ik eigenlijk voor werk deed. Het was voor het eerst sinds ik de sportschool bezoek dat ik deze vraag kreeg.

De vraag bracht me uit mijn evenwicht, want in de sportschool wil ik eigenlijk niet over mijn werk praten. En wat deed ik eigenlijk voor werk? Ik gaf natuurlijk gewoon netjes antwoord en lulde er een beetje omheen. Toen moest ik aan mijn vader denken.

Mijn vader was onderwijzer en directeur van een basisschool. Daarnaast had hij ook nog allerhande bestuursfuncties. Hij werkte veel en hard en was altijd met andere mensen bezig. Aan het begin van iedere zomervakantie was hij zo gestrest dat het een paar dagen duurde voor hij weer op aarde en in ons gezin was geland. In die dagen hadden wij ook meestal onze conflicten die dan bijvoorbeeld gingen over het opzetten van de tent. Hij wilde de dingen op zijn manier doen en ik ook en dat botste soms. Eigenlijk een heel gewoon vader-zoon-dingetje.

Maar in de loop van de vakantie daalde de rust neder en werd alles weer relaxed. Mijn vader maakte ook graag praatjes met iedereen die hij tegenkwam. Ik liep een keer met hem op de camping en toen vroeg iemand wat voor werk hij eigenlijk deed.

Met een uitgestreken gezicht vertelde mijn vader gewoon dat hij brandweerman was. Ik moest moeite doen om niet in de lach te schieten, maar wat was ik trots op mijn vader die gewoon heel serieus de grootst mogelijke onzin aan het verkopen was.

Ik heb hem regelmatig met de BBQ in de weer gezien en ik betwijfel of hij een goede brandweerman zou zijn. Maar wat kon die man makkelijk ouwehoeren en goed met mensen omgaan. Ik ben blij dat ik dat van hem geleerd heb.

zondag 9 december 2018

Bewaar ik voldoende professionele afstand?




Ik begeleid jongen mensen en ik probeer dat zo betrokken mogelijk te doen.

In mijn begeleiding maak ik veelvuldig gebruik van WhatsApp. Ik werk namelijk met jonge mensen die nog maar kort in Nederland zijn, de meesten zijn asielmigrant en WhatsApp is gewoon een heel functioneel communicatiemiddel. Omdat de applicatie ook op mijn computer staat en  bijna alle mensen die ik begeleid een smartphone hebben, kan ik heel makkelijk informatie delen. Zo zie ik ook mijn rol; ik ben een wegwijzer in de Nederlandse samenleving.

Ik deel bijvoorbeeld via WhatsApp een pagina van een school of van de overheid, vervolgens maak ik een nieuwe afspraak waarin we over de betreffende pagina kunnen praten. Zo zet ik de jongeren zelf aan het werk, want ze kunnen de informatie zelf lezen en tot zich nemen. Vaak gebeurt dat ook en hebben we tijdens de volgende afspraak een gesprek hierover. Soms gebeurt het niet en gebruik ik het volgende gesprek om hen de informatie hardop te laten voorlezen.

Door WhatsApp te gebruiken werken zij aan hun taalbeheersing en bijkomend voordeel is dat het voor mij weer snel duidelijk is waar onze afspraak ook alweer over ging, want soms ben ik vergeetachtig en ik spreek veel mensen.

Onlangs sprak een vriend mij hier op aan. “Bewaar je wel voldoende professionele afstand?” De vraag bracht mij aan het twijfelen, want in mijn telefoon zitten meer dan 1000 contactpersonen.

Soms hebben collega’s twee telefoons, eentje voor het werk en eentje voor privé. Dat heb ik ook een tijdje gehad, maar daar werd ik echt helemaal gek van. “Maar word je dan niet overspoeld door appjes van je werk?” Mijn antwoord daarop was nee. Als ik aan mensen mijn nummer geef zeg ik er altijd bij dat de telefoon van school is. Ik zeg niet dat de telefoon ook mee naar huis gaat, maar dat doet-ie wel. De telefoon ligt in de woonkamer op de vensterbank aan de oplader en gaat niet mee de slaapkamer in.  Soms krijg ik ’s-Avonds wel eens een berichtje en die beantwoord ik dan de volgende morgen.

Ik ben natuurlijk geen therapeut, maar een begeleider van jonge mensen voor wie bijna alles in onze samenleving nieuw is en die, hoe je het ook wendt of keert, een taalachterstand hebben. Deze mensen verdienen dat er iemand achter ze staat. Ik kan die rol vervullen en WhatsApp helpt me daarbij.

Heel soms krijg ik ’s-Avonds of in het weekend een appje zoals laatst van de jongen wiens mentor mij had verteld dat succeservaringen erg belangrijk voor hem zijn.

“Meneer we hebben vandaag 5-2 gewonnen ik heb 2 doelpunten gescoord”.

Als ik zo’n een appje krijg hoef ik niet na te denken of ik met mijn antwoord wacht tot maandagmorgen.

“Goed zo jongen” appte ik terug.
Maar de vraag blijft. Bewaar ik voldoende professionele afstand?

woensdag 21 november 2018

Judith


Wachttijden bij DUO.

Regelmatig bel ik naar DUO. Niet omdat dat mijn hobby is, maar gewoon om nieuwkomers in Nederland die inmiddels op het MBO studeren en recht hebben op studiefinanciering wat vooruit te helpen. Nederland is een land van regels, procedures, formulieren, inlogcodes en wachtwoorden. Zie dan als nieuwkomer in ons land de weg maar eens te vinden. Bijkomend probleem is ook nog eens dat mensen vaak meerdere telefoons en/of sim-kaarten hebben en als je dan bent ingelogd bij digi-d komt de beveiligings-sms vaak aan op het verkeerde nummer. Maar bellen vind ik altijd fijn, dan heb je immers gewoon menselijk contact.

In de ochtend hoef je nooit lang te wachten en vanmorgen was ik blij verrast. Ik belde mede namens een nieuwkomer en had alle benodigde informatie bij de hand en hij had ook de goede telefoon bij zich. Ik ken het spelletje inmiddels als ik namens een nieuwkomer bel. Nadat ik het BSN-nummer heb gegeven vraagt de DUO-medewerker aan de nieuwkomer of hij of zij het goed vindt dat de medewerker het gesprek verder met mij voert. Heel soms gebeurt het dat mensen het liever zelf doen en dat maakt me blij, het uitgangspunt van mijn hulpverlening is immers dat mensen zelfredzaam worden, maar als dat nog niet lukt, dan help ik gewoon nog even verder. Vanmorgen kreeg ik dus de telefoon terug en toen zei de mevrouw aan de andere kant van de lijn: “Zo Reinoud, daar ben ik weer.”
Niet zomaar een helpdeskmedewerker dus maar een mens van vlees en bloed die gewoon mijn naam had onthouden. Ik moest eerlijk erkennen dat ik niet meer wist hoe zij heette, maar toen ik er om vroeg herhaalde ze haar naam voor mij. Ik werd prima verder geholpen en na afloop van het gesprek wensten we elkaar een fijne  dag.



Judith bedankt!

maandag 5 november 2018

Fijne dag!




Na een korte afwezigheid begon ik op 15 mei 2017 aan mijn re-integratie op het Koning Willem I College en wel op de afdeling Educatie in de Sint-Jorisstraat.

Mijn fiets parkeerde ik in de gemeentelijke fietsenstalling op de Wolvenhoek.

Wat een geweldige uitvinding van de gemeente ’s-Hertogenbosch dacht ik. De fietsenstalling  is niet alleen gratis, maar je krijgt er nog een glimlach bij ook en de dienstdoende ambtenaar wenste mij een fijne dag.

Fijne dag!
Vol goede moed ging ik dan ook aan het werk, deze dag kon al niet meer stuk. Ik ging werken als opleidingsdecaan en nieuwkomers adviseren en ondersteunen bij hun inburgering en kennismaking met het Nederlandse onderwijs.

Nu zijn we anderhalf jaar verder en tegenwoordig komen er minder mensen op gesprek. Steeds meer mensen stromen door binnen onze school.
Mijn re-integratie ging met vallen en opstaan. Vaak legde ik de lat te hoog en als je dat doet, dan kom je jezelf weer tegen.
In de afgelopen anderhalf jaar heb ik hier heel wat nieuwkomers gesproken en soms vond ik die gesprekken heel moeilijk. Ik werk al vanaf 1994 in het onderwijs, maar heb moeten wennen aan deze voor mij nieuwe doelgroep. De levensverhalen grepen me soms aan en in mijn functie van decaan voelde ik mij vaak ook de poortwachter van het Nederlands onderwijssysteem. Een systeem dat niet altijd even flexibel is. Ik heb zeker een aantal mensen verder kunnen helpen, maar moest ook vaak nee verkopen.

Maar wat ik nog iedere dag leuk vind is dat eigenlijk ieder gesprek wordt afgesloten met “Fijne dag”. Soms dacht ik dat het één van de eerste dingen was die mensen leerden in Nederland.
Dat is wat ik van mijn contacten met nieuwkomers heb geleerd. Ook als het tegenzit en na afloop van een moeilijk gesprek wens je elkaar gewoon een fijne dag.  
Want dat is toch waar het uiteindelijk allemaal omgaat.
Fijne dag!

woensdag 6 juni 2018

Vertrouwen



Vorige week zei Freek de Jonge iets moois over vertrouwen. Het was in een interview met de Volkskrant en zijn filosofie dat alles begint met vertrouwen spreekt mij erg aan.

Hij gaat uit van de drie pijlers vertrouwen, discipline en concentratie. Als je die drie dingen op orde hebt, dan komt het goed.

Dat is ook mijn stellige overtuiging. Alles begint met vertrouwen. Als het vertrouwen er niet is dan ontbreken de discipline en concentratie ook. Vertrouwen is voorwaardelijk.

Als je zoals ik heel veel luistert en praat met kwetsbare mensen over hun ontwikkeling, over hun kansen, over hun frustraties, over hun onmacht en over hun boosheid, dan kom je automatisch ook te praten over vertrouwen.

Het maakt mezelf ook kwetsbaar en soms maakt het wel eens dat ik andere mensen in het systeem waarin ik werk niet meer vertrouw en dat vind ik geen fijn gevoel. Het maakt soms dat je tegenover anderen komt te staan en dat terwijl we het toch samen moeten doen op deze wereld.

Freek de Jonge: "Gisteren ging het op tv over kinderen en pesten. En dan hoor ik het woord zelfvertrouwen. Maar dat is een onhanteerbaar begrip. Vertrouwen in jezelf en in een ander verschilt niet van elkaar, dat is één ding. Je hebt zelfvertrouwen doordat je de ander vertrouwt, maar ook doordat de ander jou vertrouwt. Pesten is een typisch gevolg van een gebrek aan vertrouwen, zowel bij de pester als de gepeste.”

Deze alinea heeft mij de afgelopen week bezig gehouden en dan vooral het vetgedrukte zinnetje. Ik heb het meerdere malen gelezen en het is voor mij een groot inzicht, dat het één ding is. Iets dat ik eigenlijk wel wist, maar het kon geen kwaad het nog een keer zwart op wit te lezen.

Ik kijk met vertrouwen naar de wereld. En met mijn discipline en concentratie komt het dan ook weer goed.


vrijdag 1 juni 2018

Een mooi gedicht


De zon
(Oudendijk)

De zon maakt mijn gedachten zacht.
Hij nestelt zich tevreden tussen mijn ogen.
Zo herinnert zich mijn lichaam rust.

Nu passen alle rimpels op het water,
stelt elk gespitst geluid gerust.
De zon maakt mijn gedachten zacht.

Nu brengt de wind van ver bericht
en ben ik mij van mij bewust,
zo herinnert zich mijn lichaam rust.

Nu vreest geen angst voor later,
ik ben hier die ik zelf bedacht.
De zon maakt mijn gedachten zacht.

Nu is de stilstand vrij en veilig,
Wordt achterdocht achtergelaten,
is er geen moeten om te mogen.

De zon maakt mijn gedachten zacht,
Hij nestelt zich vredig tussen mijn ogen.

Bram Vermeulen

zondag 15 april 2018

Kompas


De afgelopen maanden heb ik veel en hard gewerkt en dat is niet heel slim als je nog maar iets meer dan een jaar geleden een tijdje bent uitgevallen met een burn-out. Een burn-out die als een sluipmoordenaar toesloeg omdat ik te veel van mezelf had gevraagd en niet duidelijk was in het aangeven van mijn grenzen.

Ik ben iemand die heel veel aankan en dus ook veel werk kan verzetten. Ik doe dat met een zekere gedrevenheid.

Begrijp me niet verkeerd; er is niks mis met gedrevenheid, maar de overtreffende trap van gedrevenheid is verbetenheid en als je je te veel in de dingen gaat vastbijten en je te betrokken voelt, dan verdwijnt de ontspanning in je doen en laten.

Ik doe graag verschillende dingen. Ik ben iemand die zich snel verveelt en afwisseling is belangrijk voor mij. Ook heb ik altijd een vrij duidelijk beeld van hoe ik denk dat het zou moeten zijn. Ik bedenk dat met mijn hoofd. Daarbij word ik geholpen door mijn innerlijk kompas.

Maar als ik me te druk maak en me te veel ga vastbijten dan verdwijnt daarmee ook mijn scherpe blik en dus ook de blik op dat innerlijk kompas. Ook voel ik het in mijn lichaam, ik kan het in mijn hoofd nog zo goed bedacht hebben, maar de balans tussen lichaam en geest is dan zoek. Ik ga krommer lopen en word stijf en stram.

De afgelopen maanden zocht ik wat houvast in allerhande citaten. Deze gebruikte ik dan bijvoorbeeld in stukjes die ik schreef. Ik kreeg er best veel reacties op en die reacties steunden mij, maar in feite waren het natuurlijk gewoon dingen die ik tegen mezelf zei.

Ook gebruikte ik regelmatig tegeltjeswijsheden. Ik had het nodig omdat ik het zelf niet zo goed meer wist.

En toch ga ik altijd vastberaden door. Vastberaden en rustig aan de buitenkant en daardoor is meestal niet te zien dat ik soms ook onzeker ben.

Maar nu voel ik mezelf weer fitter worden en daarmee voel ik ook dat die onzekerheid weer naar de achtergrond verdwijnt. Die onzekerheid mag best weer een tijdje op de achtergrond blijven, maar hoeft niet helemaal te verdwijnen. Het is niet erg om soms te twijfelen en onzeker te zijn. 

Misschien is de route niet altijd duidelijk, maar als je kompas goed staat afgesteld komt het heus goed.

En ik moet niet vergeten rechtop te staan!